هوش مصنوعی: ما در حالتی هستیم که نمی‌توانیم از احساسات غم‌انگیز خود رهایی یابیم. مانند چوبی تر که هیچ فایده‌ای ندارد و فقط به بی‌ثمری دلالت می‌کند.

هوش مصنوعی: دل ما در آتش آرزوها و خواسته‌ها می‌سوزد. این شعله‌ور بودن، جز ناپختگی و ناتوانی ما چیزی نیست.

هوش مصنوعی: اشک‌های ما نتوانستند دل صبح را از سختی رهایی ببخشند؛ همان‌طور که آب گرانبها در زمین شور فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: به جز دل روشن که نشان‌دهنده‌ای الهی است، هیچ نشانه‌ای از مقصود حقیقی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در سرزمین زیبایی، نمی‌توان به جذابیت گل لاله رسید، زیرا داغی که این گل را آبیاری می‌کند، همیشه از بین نمی‌رود.

هوش مصنوعی: دل خام از عشق داستانی شنیده که آهن دیگر از قدرت پنجه داود چیزی نمی‌داند.

هوش مصنوعی: چشم‌هایی که به هوس نمی‌نگرند، باید به مانند حلقه کعبه که شایسته پرستش است، مورد توجه و احترام قرار گیرند.

هوش مصنوعی: اگر کسی باشد که در گفتار خود سنجش و دقت نداشته باشد، سخنش مانند آن است که ایاز (یار و خدمتگزار معروف) در نزد محمود غزنوی وجود نداشته باشد؛ یعنی بی‌فایده و بی‌ارزش است.

هوش مصنوعی: مانند دُر درخشان، چراغی که خاصیت الهی دارد، می‌تواند هم روشنایی ببخشد و هم عاری از دود باشد.

هوش مصنوعی: با تابش خورشید دیگر نیازی به نور چراغ نیست. کسی که به جمال و زیبایی دل داده، دیگر غم و افسوس ستاره‌های خوشبختی را نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: دل صائب در حالتی سخت و دردناک قرار دارد و هیچ خبری از شادمانی و دلخوشی ندارد، درست مانند غنچه‌ای که دچار اطراف و شرایط دشوار شده است.