هوش مصنوعی: از زیبایی سنبل، من صید نازکی هستم که در دام می‌افتم و از صید یک غنچه، روح سلیم و سبکم به پرواز در می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر به دامش بیفتم و به خاطر او آزادی‌ام را فراموش کنم، تنم همچون زره‌ای که بر دوش است، بر بند خواهد افتاد.

هوش مصنوعی: چه نیازی به گل چیدن دارد کسی که در حسرت رهایی از بند و زنجیر به سر می‌برد، همانند پرنده‌ای که پروازش به خاطر گره‌ای در اندامش محدود شده است و به خیال آزادی نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: صدای زیبای بلبل در بهار را می‌شنوم و از صدای ناله‌اش لذت می‌برم، اما نگرانم که باران ابرها باعث خراب شدن گل‌ها شود.

هوش مصنوعی: اگر از روی دانش و آگاهی شرمنده شده‌ام، معذورم، زیرا که دلی که امکانات و خواسته‌هایش زیاد است، به سختی می‌تواند با خود کنار بیاید.

هوش مصنوعی: شکستنی که از دل افرادی که ناامید شده‌اند برمی‌خیزد، خطرناک است. ای خدای بزرگ، مبادا که از این بلندی، شیشه‌ای بیفتد.

هوش مصنوعی: اگر تحت تأثیر احساسات و محبت واقعی هستی، نگران چیزهای بی‌ارزش نباش؛ چون ممکن است در دنیای پر از رمز و راز، ارزش‌های واقعی و وفاداری همیشه پایدار باشند.