هوش مصنوعی: گل‌ها در آغوش سپیده‌دم باز شده‌اند و باغ صبح، پر از لذت تماشای زیبایی‌ها شده است.

هوش مصنوعی: کسی که احساس ناامیدی و حسرت مرا درک نکند، نباشد. من در دلم آتش می‌زنم و در ناحیه‌ای شبیه دمشق، مثل داغی که از آفتاب بر زمین می‌افتد، سوزان هستم.

هوش مصنوعی: وقتی چهره‌ی تو مانند آفتاب درخشان باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند در شب خواب عمیق داشته باشد، زیرا نور تو صبح را روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: به خاطر مدت طولانی که منتظر ماندیم، دل‌مان به شدت درون سینه‌مان می‌سوزد، مانند نوری که در صبحگاه می‌درخشد.

هوش مصنوعی: هر شب که تصمیم می‌گیرم به سمت تو بیایم، همچون اسیرانی در دام، از مسیر خود منحرف می‌شوم و به دنبال صبح می‌گردم.