هوش مصنوعی: صفای چهره‌ات باعث شد تا حتی چشمانم نتوانند بر احساس شرم غلبه کنند و زیبایی لبت همچون گلی از غنچه‌ای خوشبو مرا مجذوب خود کرده است.

هوش مصنوعی: به ناتوانی من نگاه کن و حال و روز دلم را نپرس. چه بدبختی‌ست که وقتی بر زمین افتاده‌ام، تنها تویی که دست مرا می‌گیری.

هوش مصنوعی: یاد تو باعث خوشحالی و سوختن شمع‌های مهمانی‌ها نشود، آهم در دل به یاد تو هزاران جمع را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: بدون او، دیگر این اندازه که تنگدلی بگیرد کافی است؛ اشکم به قدری جاری شده که گل‌های چمن را هم غمگین کرده است.

هوش مصنوعی: می‌توان گفت که در این بیت، شاعر به مفهوم خواب و عدم وجود اشاره دارد و می‌گوید که نمی‌تواند با فریب و ترفندهای دنیا، وفای واقعی را از خود بگیرد. در واقع، او بر این باور است که وفای حقیقی و واقعی غیرقابل دستبرد است و هیچ ترفندی نمی‌تواند آن را از او برباید.

هوش مصنوعی: عشق در جوشیدن آب و آتش نمود پیدا می‌کند و هر چیزی که در این حالت وجود دارد، از یک قطره می‌توان آموخت که چطور می‌تواند باعث سوختن شود.

هوش مصنوعی: مستی که باعث شد به دام خیال او بیفتم، ذهنم را به گردش در گل و یاسمن مشغول کرد.

هوش مصنوعی: آدمی که در جستجوی وطن خود برمی‌آید، در سختی و غم غربت به سر می‌برد و آرامش را در زندگی نمی‌یابد.