هوش مصنوعی: اگر بخواهم نامه‌ای کوتاه درباره اشتیاق تو بنویسم، باید بگویم که این نامه بیشتر از آنچه که فکر می‌کنم، پر خواهد بود از احساسات و کلمات.

هوش مصنوعی: من از درد و سوزش وجودم رنج می‌برم تا بتوانم تو را از حال خود آگاه کنم. درد و شکوه تو را بر آتش شعله‌های زندگی‌ام نگاشته و به تصویر می‌کشم.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم پر اشک شده و درد دل‌هایم را بر روی کاغذ می‌نویسم. بعد از این احساسات و خاطرات رنگی و زیبا را به تصویر می‌کشم.

هوش مصنوعی: قاصد جان، وقتی که نامه‌ام را می‌بری، زبان تو باید خاموش باشد. هر چیزی که در نامه نوشتم، بار دیگر برای او خواهم نوشت.

هوش مصنوعی: تا زمانی که بلبل پروانه را نشناسد، هیچ‌کس از ویژگی‌های تو خبری ندارد. در این حالت، من خواهم نوشت که چقدر دوستت دارم بر روی گلبرگ‌های تازه.

هوش مصنوعی: خطی که برای تو می‌نویسم رنگ و لعاب خاصی ندارد، اما من زیبایی چهره‌ات را به قدری وصف می‌کنم که حتی از گران‌بهاترین مرواریدها نیز فراتر خواهد رفت.

هوش مصنوعی: من نسخه‌ای از کتابی که معرفت و بینش را به دست می‌دهد، دارم و قصد دارم خلاصه‌ای از تمامی امور و اتفاقات هر دو جهان را بنویسم.

هوش مصنوعی: اگر توانایی کپی‌برداری به خوبی به دست آید، من با نام "چشم تر" به اسیری درخواهند آورد.