هوش مصنوعی: در وجود شهید اندوهی نهفته است، اما زخم گل، آن زخمی نیست که به چشم‌های تو معطوف شده باشد.

هوش مصنوعی: شایسته است که در دل شوق و بیقراری، مانند فلز جیوه، در حالت ناپایداری باشم، اما اگر در کاسه آینه تو نباشم، یک نفس هم نمی‌توانم آرام بگیرم.

هوش مصنوعی: گریه ابر نمی‌تواند اشک من را نمکین کند، مگر اینکه از شور و حال لبخند تو باخبر باشد.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم راز دل خود را به کسی بگویم، چرا که هیچ چیزی به اندازه‌ی لبخند پنهان تو نمی‌تواند چیزی را فاش کند.

هوش مصنوعی: هرچند که غنچه از دامن گل خارج نمی‌شود، اما مقام و موقعیت او به گردن تو نیست.

هوش مصنوعی: من از حال و روز خود خبر ندارم، ای آزاردهنده! به من نگاه کن، من در بازی تو نقشی ندارم.

هوش مصنوعی: زخم نهانی که از چشمان تو می‌خورد، اسیر آگاه و بیدار از نعره‌های چشمان نگهبان تو نیست.