هوش مصنوعی: در محفل ما تنها دیوار و سقف هستند که به ما گوش می‌دهند. ما شراب می‌نوشیم، اما خبری از حالت مستی و نشئگی نیست.

هوش مصنوعی: حسرت و آرزوهای زیاد می‌تواند انسان را به شدت آزار دهد و تلاش برای رسیدن به چیزی که ممکن است سخت باشد. هر قدمی که در مسیر تو برمی‌دارم، معادل مردن صدها بار است و این کار آسانی نیست.

هوش مصنوعی: انتظار دوستان عزیز مانند کوهی از مشکلات و سختی‌هاست. اما اگر کسی در کنار اهل دل و رنج‌کشیدگان نباشد تا غم آن‌ها را دلجویی کند، آن‌ها با وجود غم، احساس تنهایی نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر دل‌ها به هم راه داشته باشند، هیچ مانعی نیست. سال‌هاست که دیگر نیازی به قاصد یا نامه برای انتقال رازهای ما نیست.

هوش مصنوعی: کاش غم هم با دل‌های تنگ کمی مهربانی می‌کرد، چون در این دنیا مشکلات زیادی وجود دارد، اما خوشی‌ها به اندازه کافی نیستند.

هوش مصنوعی: دوست با نادانی در مراقبت از من، باعث شده است که درد من بیشتر شود. محبت‌های بی‌فایده او کمتر از آزار نیست.

هوش مصنوعی: دل انسان وقتی در دیاری غریب و دور از خانه زندگی می‌کند، انگار که بر پیشانی‌اش نشان‌های اندوه و غم دیده می‌شود. در نبود عزیزان و دوستان، هیچ نشانه‌ای از برتری یا افتخار وجود ندارد؛ همه در یک وضعیت برابر قرار دارند و هیچ زحمتی برای اثبات خود لازم نیست.

هوش مصنوعی: یک ذره از وجود ما با خورشید به نمایش می‌پردازد و هر جزئی از ما در دل این درخشش ناامید و بی‌کار نیست.

هوش مصنوعی: در سرزمینی که قلب‌ها پاک است، ناراحتی‌ها و دشمنی‌های زیادی را مشاهده کرده‌ایم. اما اگرچه مشکلات و ناملایمات وجود دارد، ولی در عمیق‌تر قابل مشاهده نیست که این رنجش‌ها خیلی شدید باشد.

هوش مصنوعی: در سرزمین ما ناامیدی وجود ندارد و تنها کسانی که به این حرف اعتنا می‌کنند، افرادی هستند که دور از حقیقت و دید روشن زندگی می‌کنند.