هوش مصنوعی: این شعر به این معنی است که وقتی کسی به غیر از معشوق خود فکر می‌کند، هیچ چیز دیگری ارزش ندارد. دیدن چیزی که در واقعیت وجود ندارد، مانند تنها دیدن تصویر سکندر در آینه، نیز بی‌فایده و بی‌معناست. در اینجا شاعر تأکید می‌کند که عشق و محبت واقعی تنها در یاد معشوق معنا دارد و هر چیز دیگر بی‌اهمیت است.

هوش مصنوعی: زندگی ما همچون ورق‌های کاغذی هدر رفته است؛ اگر به دور و بر نگاه کنی، جز یک کلمه تکراری چیز دیگری نخواهی دید.

هوش مصنوعی: بی‌نیازان جهانی دیگر را به زیر سلطه خود درآورده‌اند، اما در سایه پر از هیچ و پوچی قرار دارند.

هوش مصنوعی: در خواب، می‌بینی که دچار دردی هستی و وقتی چشمانت را باز می‌کنی، متوجه می‌شوی که این حال و احوال واقعی نیست و در واقع هیچ چیز در سر نداری.

هوش مصنوعی: اگر صدای بلند و زنگینی به گوش می‌رسد، بدان که این صدا از نداشتن محتوا و معناست. شکوه و آواز طبل سکندر نیز در واقع هیچ ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: هر ذره‌ای که به غبار آلوده شود، نشان‌دهنده‌ی پاکی و صفای آن است. اگر گرد و غباری از آثار لشگری به وجود بیاید، هیچ ارزشی نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: دلش به شدت از دیدن استخوانی نگران و آشفته می‌شود، زیرا در دنیای بی‌صورت و تجرید، هیچ چیز کم‌تر از این استخوان نیست.

هوش مصنوعی: روزی موری در زمانی که کمبود غذا وجود داشت، به جستجوی دانه می‌پرداخت. اگر دانه‌ای نباشد، روزی مقدر و رزق هیچ ارزشی نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: اضطراب و شوق دیدار تو باعث می‌شود که نامه‌ام را پر از احساسات کنم، اما دل من همچنان به اندازه‌ی یک کبوتر آزاد نیست.

هوش مصنوعی: چشم انسان هیچگاه سیر نمی‌شود و هر چه داشته باشد، باز هم به دنبال بیشتر است. تنها چیزی که باقی می‌ماند، آزادی و شکرگزاری است و غیر از آن دیگر چیزی اهمیت ندارد.