هوش مصنوعی: از حسرت و حسد بلبلم هیچ چیز نصیب نمی‌شود، چون از میان صد هزار غنچه، تنها یکی لبخند زیبایی دارد.

هوش مصنوعی: از هر گلی، عطر و بوی خاصی به هوا می‌رود، اما پروانه که به زیبایی گل‌ها توجه می‌کند، گرفتار کار و مشغله‌ی خود نیست؛ چون مانند بلبل تنها در زیبایی و عشق غرق شده و از دغدغه‌های زندگی بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: انسان به راحتی با هر محیطی که در آن قرار می‌گیرد ارتباط برقرار می‌کند و احساس تعلق به آنجا را پیدا می‌کند، حتی اگر در ابتدا غریبه باشد.

هوش مصنوعی: ناله و شکایتی که از دل آرام و بدون اضطراب برمی‌خیزد، در جایی که درد و رنجی وجود نداشته باشد، معنایی ندارد و به نوعی حکایت از بی‌فائدگی درمانگران می‌کند. در واقع، در چنین جایی که کسی دردی نداشته باشد، طبیب و پزشک هم بی‌معنا خواهند بود.

هوش مصنوعی: در جایی که کسی از حسادت به قلب مجروح دیگران آسیب می‌زند، اگر من از تپش عجیب دل فرار کنم، چیز عجیبی نیست.

هوش مصنوعی: مجنون از اینکه نمی‌تواند به تو دست یابد، خود را به بیابان برده است. او دیگر طاقت مبارزه را ندارد و دیوانه شده است.

هوش مصنوعی: ای گل، برای این که زیباتر به نظر بیایی، هر بار که قدم برمی‌داری، راست بگو که لباس زیبایی بر تن نداری.

هوش مصنوعی: گفتم که به خاطر شوخی و بازی ممکن است دچار آسیب و ضرر شویم. او خندید و گفت که تو اصلاً چیزی برای از دست دادن نداری.