هوش مصنوعی: عقل و فهم واقعی در زمان غفلت چه کسی را پیدا می‌کند؟ و کیست که در دل دیوانگی، به دنبال آزادی و رهایی باشد؟

هوش مصنوعی: من به خاک تبدیل شدم و غبارم از جایی بلند نشد. سازنده من، یعنی طبیعت، چه کسی است که مشکلات را پسندیده باشد؟

هوش مصنوعی: من در حسرت شب پروانه‌ها، در آتش شوق و عشق سوختم، تا صبح که چون بلبل، گل جوانه به خنده است.

هوش مصنوعی: بوی گل مرا به آسمان می‌برد و زیبایی دل‌فریب او مرا به خود جلب می‌کند. این شخص زیبا کیست که در اینجا درخشیده است؟

هوش مصنوعی: مست‌ها تحت تأثیر عشق و خوشی، دیگر نیازی به بازگشت به راه درست ندارند. در این میان، حضور ساقی (شراب‌ریز) و آشنایی با او نشان‌دهنده‌ی روندی است که در آن عقل و نصیحت به کار نمی‌آید.

هوش مصنوعی: در جستجوی شفافیت و حقیقتی هستم که در پرتو سریع و روشن دیگری نمایان می‌شود، مانند غباری که از شب گذشته باقی مانده است. می‌خواهم بدانم که در سپیده دم، حقیقت و روشنی در کجاست.

هوش مصنوعی: دل در حال تمرین ناله‌ای است تا آزادی را بیابد. این غنچه به دام سایه چه کسی اسیر شده است، در حالی که سرو بلندی وجود دارد.