هوش مصنوعی: جهان به نوعی یکی شده و همه چیز به زیبایی خود را نشان می‌دهد. به‌طوری‌که گل به سرعت شکوفا می‌شود و بلبل نیز همان‌طور که هست، آواز می‌خواند.

هوش مصنوعی: دل من برای اندوه تو یک کارخانه بزرگ و وسیع دارد، که فراتر از این زمین و آسمان است.

هوش مصنوعی: آیینه در کنار گل و خار، تصویر تو را به نمایش می‌گذارد. ما آنچنان با آیینه آشنا شده‌ایم که واقعیت‌ها را همان‌طور که هستند، می‌بینیم.

هوش مصنوعی: ما پیش از اینکه بر سر زبان‌ها نام تو بیفتد، در دل تو وجود داشته‌ایم و آن نشانه‌ای که دل من در خاطر تو دارد، هنوز هم همان جاست.

هوش مصنوعی: هر چقدر که ما برای حفظ راز تو تلاش کردیم، دل ما در این میان وجود نداشت و همانطور که هست، بدگمانی همچنان باقی است.

هوش مصنوعی: صد کاروان از گرد و غبار در راه افتادند، اما مسیر تغییر نکرد و مقصد همچنان همان جایی است که همیشه بوده است.

هوش مصنوعی: این گروه و قبایل، تنها گرد و غباری هستند که به هدف اصلی دست نیافته‌اند و ارزشی فراتر از آن ندارند.

هوش مصنوعی: عشق و محبت تو مانند آواز بلبل است که همواره جاودان و زنده بماند و هیچ‌گاه از این گلستان دل‌انگیز فاصله نگیرد.