هوش مصنوعی: دشت جنون به خاطر زیبایی چشم تو پر شده است و هر قطره اشک مانند گروهی از غزال‌های فراری به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: ما سال‌ها در انتظار و امید به سر بردیم و هر قسمتی از خاک‌مان گویی دل ما را به درد آورد و رنجاند.

هوش مصنوعی: وقتی که قلم به دنبال خواسته‌هایش است، دلیلی برای راه‌یابی وجود ندارد؛ چرا که بیابان، همچون صفحۀ کاغذی است که از جاده کشیده شده است.

هوش مصنوعی: شور و شوق ناشی از شراب کهن دیگر از دنیا رفته است، اما حالا طعمی از دیوانگی جوانی به مقصد رسیده است.

هوش مصنوعی: در جایی که فتنه و آشوب حاکم است، فرصتی برای فرار وجود ندارد. تقدیر و سرنوشت مثل تیری در کمان آماده شلیک است و نمی‌توان از آن دور شد.

هوش مصنوعی: عاشق به مانند صیادی است که در چمن زار، دام خود را گسترده و بوی بهار وحشی در وجود او جریان دارد.

هوش مصنوعی: از توجه و محبت شما سپاسگزاریم. ما همچون ذراتی از غبار هستیم که به آرامی نفس می‌کشیم و وجود داریم.

هوش مصنوعی: دل ما به جایی رفت که هدف ما بود و این به خاطر خوش‌شانسی ماست، چرا که راهنما و هدایتگر ما مثل خضر، در بیابان بی‌خبر از این سفر است.