هوش مصنوعی: حالا که دیگر در محفل او جایی برای صحبت ما نیست، بگذارید بگوییم که در آن زمان چه حرف‌هایی رد و بدل شده است.

هوش مصنوعی: ما هر لحظه در حال تغییر و تحول هستیم و امروز به جایی رسیده‌ایم که فقط باید به تماشای آنچه ساخته‌ایم بپردازیم.

هوش مصنوعی: از شدت تعجب و گیجی دیگر نمی‌توانم گريه کنم؛ چون نیازی که یک کشتی شکسته از عمق دریا دارد، به وضوح نمایان شده است.

هوش مصنوعی: ما از تمام محدودیت‌ها رها شده‌ایم، از نعمت عشق و نگاه دیگران فراغت یافته‌ایم و دل‌مان دیگر به تماشای دنیا دل‌بسته نیست.

هوش مصنوعی: ما در تنهایی خودمان، دچار عذاب و بی‌تابی شده‌ایم. تنها چیزی که در ذهنمان باقی مانده، یاد توست که لحظات گذشته را برای ما زنده می‌کند.

هوش مصنوعی: این بید اشاره به این دارد که گاهی اوقات انسان‌ها از حقیقت‌ها و واقعیت‌ها غافل می‌شوند. در اینجا گفته شده که نویسنده به کسی پرداخته که هرچند خط زیبا و جذابی دارد، اما این زیبایی نمی‌تواند از درد و رنجی که او از ستم دیگران کشیده، بکاهد. به نوعی در این بیت، تضاد زیبایی و رنج بیان شده است.

هوش مصنوعی: امروز یا در صبح زود، ساقی که به خاطر وفاداری‌اش به می‌خورد، دیگر از توبه‌های بی‌فایده‌اش گذشته است.