هوش مصنوعی: جایگاه تماشا و زیبایی دل، چشمان سیاه هستند که هر نفسی که از آنها به سوی کسی بگردد، به مانند جشنی شاداب و فرح‌بخش خواهد بود.

هوش مصنوعی: از احساس شرم و ناتوانی در بیان کلمات، بر روی هر کدام از موهایم، نشانی از عذرخواهی و ندامت وجود دارد.

هوش مصنوعی: چرا ممکن است که کسی از درد و غم خود بی‌نیاز باشد، در حالی که دل من به دستگاه احساساتم تبدیل شده است؟

هوش مصنوعی: من در مسیر خود از هیچ‌یک از ردپاها و نشانه‌ها منحرف نمی‌شوم؛ نگاه من همیشه به سمت جاده اصلی و هدف بزرگم معطوف است.

هوش مصنوعی: به آسمان وابسته نیستم و از آن نمی‌ترسم، زیرا نادانی برای من امنیت و حمایت می‌آورد.