هوش مصنوعی: در هر گوشه‌ای از باغ، گل‌های پریشان به دامن ما افتاده‌اند. اگر نسیمی به وجود آید که مانند دم عیسی (شگفت‌انگیز) باشد، برق و درخشش محصول ما را بیشتر می‌کند.

هوش مصنوعی: چرا از پاییز بپرسم که چرا چمن نشناسم، وقتی که از حادثه‌ای که دور از قفس است، می‌دانم که اینجا سرزمین ماست؟

هوش مصنوعی: چطور می‌توانیم به دل بیچاره‌مان پاسخ دهیم وقتی که بر دوش ما گناه هزاران آرزو ناچیز وجود دارد؟

هوش مصنوعی: نسیم ملایم دریا به آرامی در دل‌ها تأثیر می‌گذارد، اما تنش فقط به خاطر وجود خطرهاست. اگر ناخدا هم دشمن ما باشد، دیگر مشکلی نیست.

هوش مصنوعی: ما در برابر جهان همچون آینه‌ای صاف هستیم و در دوستی‌امان با او، هر کسی که با ما دشمن باشد را به کناری می‌رانیم.

هوش مصنوعی: ما خود را در بند زیبایی و تماشای خود می‌دانیم، اما در واقع این خیال اوست که به چشمان روشنی ما تابش می‌دهد.