سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>تا در طلب مات همی کام بود</p></div>
<div class="m2"><p>هر دم که بروی ما زنی دام بود</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>آن دل که در او عشق دلارام بود</p></div>
<div class="m2"><p>گر زندگی از جان طلبد خام بود</p></div></div>

دیوان حکیم سنایی غزنوی (بر اساس معتبرترین نسخه ها) به اهتمام پرویز بابایی - سنایی غزنوی - تصویر ۵۴۱

رباعی شمارهٔ ۱۷۱

تا در طلب مات همی کام بود
هر دم که بروی ما زنی دام بود
آن دل که در او عشق دلارام بود
گر زندگی از جان طلبد خام بود

هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حالتی از عشق و آرزو هستند. شاعر به جستجوی عشق و زیبایی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر بار که معشوقه‌اش به او نزدیک می‌شود، جاذبه‌ای قوی احساس می‌کند. همچنین بیان می‌کند که دلی که عشق در آن وجود دارد، نمی‌تواند بی‌عمل بماند و حتی در صورت خطر از دست دادن زندگی، همچنان به دنبال معشوق است. این عبارات نشان‌دهنده اشتیاق و فداکاری در عشق هستند.

رباعی شمارهٔ ۱۶۹

رباعی شمارهٔ ۱۷۰

هوش مصنوعی: هر لحظه در جستجوی عشق و خواسته‌ات، همچنان که هر بار به ما نزدیک می‌شوی، به دام ما می‌افتی.

تا در طلب مات همی کام بود

هر دم که بروی ما زنی دام بود

هوش مصنوعی: دل کسی که در آن عشق آرامش‌بخش وجود دارد، اگر بخواهد زندگی را از جانش بگیرد، نادان است.

آن دل که در او عشق دلارام بود

گر زندگی از جان طلبد خام بود

رباعی شمارهٔ ۱۷۰

اطلاعات

برگردان به زبان ساده