سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۷

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>روزی که بود دلت ز جانان پر درد</p></div>
<div class="m2"><p>شکرانه هزار جان فدا باید کرد</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد</p></div>
<div class="m2"><p>بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد</p></div></div>

دیوان حکیم سنایی غزنوی (بر اساس معتبرترین نسخه ها) به اهتمام پرویز بابایی - سنایی غزنوی - تصویر ۵۳۶

رباعی شمارهٔ ۱۲۸

روزی که بود دلت ز جانان پر درد
شکرانه هزار جان فدا باید کرد
اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد
بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از روزی سخن می‌گوید که دلش از عشق و فراق پر درد است. او بر این باور است که باید بابت این عشق و درد هزار بار شکرگزاری کرد. همچنین اشاره می‌کند که در مسیر عشق، باید با احترام به محبت‌های خوب دیگران، به پیش رفت. در مجموع، شعر به ارزش و اهمیت عشق و قدردانی از آن اشاره دارد.

رباعی شمارهٔ ۱۲۶

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: آن روزی که دلت از عشق معشوق پر از درد و رنج است، باید هزاران جان را فدای خوشحالی و شکرگزاری بکنیم.

روزی که بود دلت ز جانان پر درد

شکرانه هزار جان فدا باید کرد

هوش مصنوعی: در خیابان عشق، ای مرد با سر و سامان، بدون شکر و دیوانگی نمی‌توان از نیکان و خوبان بهره‌مند شد.

اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد

بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

اطلاعات

برگردان به زبان ساده