سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۶

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>من چون تو نیابم تو چو من یابی صد</p></div>
<div class="m2"><p>پس چون کنمت بگفت هر ناکس زد</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>کودک نیم این مایه شناسم بخرد</p></div>
<div class="m2"><p>پای از سر و آب از آتش و نیک از بد</p></div></div>

دیوان حکیم سنایی غزنوی (بر اساس معتبرترین نسخه ها) به اهتمام پرویز بابایی - سنایی غزنوی - تصویر ۱۵۱

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

من چون تو نیابم تو چو من یابی صد
پس چون کنمت بگفت هر ناکس زد
کودک نیم این مایه شناسم بخرد
پای از سر و آب از آتش و نیک از بد

هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهندهٔ عمق شناخت و درک درونی شاعر است. او می‌گوید که اگر نتوانی مانند من کسی را پیدا کنی، پس چطور می‌توانی به من بگویی که چه کنم. او به نوعی بی‌توجهی به قضاوت‌های بی‌اساس دیگران را مطرح می‌کند و به کودکی اشاره می‌کند که هنوز در مسیر یادگیری و تشخیص خوب از بد است. شاعر به اهمیت درک عمیق و خودشناسی در زندگی اشاره دارد.

رباعی شمارهٔ ۱۲۵

رباعی شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: من مثل تو نیستم و تو هم مثل من نمی‌توانی باشی. پس به چه دلیلی می‌خواهی با من صحبت کنی؟ هر بی‌خود و بی‌فکری حرفی می‌زند.

من چون تو نیابم تو چو من یابی صد

پس چون کنمت بگفت هر ناکس زد

هوش مصنوعی: من کودک نیمه‌عقلت هستم که می‌تواند بین خوبی و بدی، و همچنین چیزهای مختلف مانند پا و سر و آب و آتش تمایز قائل شود.

کودک نیم این مایه شناسم بخرد

پای از سر و آب از آتش و نیک از بد

رباعی شمارهٔ ۱۲۶

اطلاعات

برگردان به زبان ساده