هوش مصنوعی: دل در جستجوی عشق، به صدای درا گوش نمی‌دهد و مجنون، با صدای پا رقصیدن شروع می‌کند.

هوش مصنوعی: شخصی سرمست و بی‌خیال به ساحل دریا می‌رود و بر روی آب مانند حبابی شناور می‌شود و تلاش می‌کند تا هوای تازه‌ای را بگیرد.

هوش مصنوعی: عاشق واقعی توانایی نوشتن احوالات عشق را ندارد؛ او فقط می‌تواند از دل‌تنگی و درد دوری بگوید، مانند نواختن نی که از بوریایش، صداهای غم‌انگیز بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: به این دنیا با اندوه و گریه وارد شد و با ناله و غم به خاک برگشت، همانطور که سنگ‌های قبر عاشقان صدا و ناله می‌کنند.

هوش مصنوعی: در سرزمین هند، زیرا شراب انگور نداشتیم، به شدت رنج کشیدیم و افسوس که کسی نیست که به حال ما افسوس بخورد و دلسوزی کند.

هوش مصنوعی: دل فکر می‌کند که صبر و تحمل دارد، اما وقتی مشکلش حل می‌شود، این موضوع روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: انسان مغرور باید از دور گرفتار نتایج کارهای خود شود، همانطور که خوشه‌ای از دانه‌ها در آسیاب به دور خود می‌چرخد و می‌سازد.

هوش مصنوعی: مانند یک قطره، وقتی خود را از زمین جدا می‌کند، به آرامی و به‌طور سلیم به آسمان می‌رسد و از دست می‌رود.