هوش مصنوعی: تصور تو از ذهنم بیرون نمی‌رود، مانند این است که لیلی از دیدهٔ مجنون دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: دل من چنان به تیر عشق تو عادت کرده که نمی‌تواند از خانهٔ کمان تو بیرون بیاید.

هوش مصنوعی: ما در دل خود هزاران درد و رنج داریم، اما لب‌هایمان از ناله و شکایت بسته است. زخم‌های ما مانند لاله و گل، خون از خود نمی‌ریزد.

هوش مصنوعی: کسی که از معرفت و حکمت بهره‌مند شده، دیگر به گفته‌ها و علم‌های سطحی دور نمی‌شود و به دنبال عمق و حقیقت است.

هوش مصنوعی: سرو زیبایی در باغ سخن خود را به نمایش می‌گذارد، اما مانند قلم تو که با آهنگ و لحن خاصی نوشته می‌شود، چنین زیبایی‌ای نمی‌تواند پیدا کند.