هوش مصنوعی: گل از زیبایی و عطر چهره تو الهام می‌گیرد و لاله به شوق و محبت تو مانند شمع سرش را بالا می‌گیرد و خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در دل خود احساس کرده بودم، از عشق تو به نوعی به من بازگشت. همان‌طور که آتش از آهن انتقام می‌گیرد، عشق تو نیز بر من اثر گذاشت.

هوش مصنوعی: در زمان ناامیدی و ضعف، احساس می‌کنم که قدرت من بیشتر می‌شود. شیشه‌ی وجود من در مقابل ضربه‌های سختی که به من می‌خورد، از مقاومت بالایی برخوردار است.

هوش مصنوعی: قلم نقاشی من مانند چراغ خانه‌ام است که از اثر دود، بر دیوار، تصویر گل سوسن را ترسیم می‌کند.

هوش مصنوعی: با مشکلات زیادی آشنا شده‌ام و در خانه‌ام همیشه منتظر هستم که سیل بخواهد وارد شود و جلوی در منتظر من است.

هوش مصنوعی: اهل دانش و بصیرت، برای مشکلاتی که به ظاهر حل‌نشدنی به نظر می‌رسند، با تدبیر و زیرکی راه‌حلی پیدا می‌کنند. حتی یک چیز کوچک و جزئی، مثل خار در کف پا، می‌تواند با دقت و توجه از دردسری بزرگ رها شود.

هوش مصنوعی: اگر کسی مانع رفتنم شود، این دلیل نمی‌شود که از محبت دور شوم. هیچ‌کس نمی‌تواند از محبت خود نسبت به دیگران کم کند یا کسی را رنجیده خاطر کند.

هوش مصنوعی: زاهدان جامی می‌نوشند که عقل و هوش را از سرشان می‌برد، و پیر درویش از کدوهای خشک روغن می‌گرفت.

هوش مصنوعی: روزگار چنان ناملایم است که به راحتی می‌تواند افراد نیکوکار را آزرده خاطر کند، مانند رشته‌های گران‌بهایی که به سختی از سوزن عبور می‌کنند.

هوش مصنوعی: هر کسی که نوشیدنی می‌نوشد، من نیز اثر آن را بر او حس می‌کنم. دیگران می‌خواهند از من انتقام بگیرند و چرخ روزگار مرا به سمت آن‌ها می‌کشاند.