تکبیت شمارهٔ ۵۳
چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم
آشیان کردم تصور، خانهٔ صیاد را
تکبیت شمارهٔ ۵۲: یک ره ای آتش به فریاد سپند من برستکبیت شمارهٔ ۵۴: دریا بغل گشاده به ساحل نهاد روی
اطلاعات
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
قالب شعری: غزل/قصیده/قطعه
منبع اولیه: ویکیدرج
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم
آشیان کردم تصور، خانهٔ صیاد را
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احساس آرامش و اطمینان خود صحبت میکند و بر این باور است که زندگیاش در یک مکان امن و مطمئن شکل گرفته است. او به نوعی به خانهای که شبیه به خانه یک صیاد است، اشاره دارد، جایی که ممکن است خطراتی در کمین باشد، اما در عوض امید و آرامش نیز وجود دارد. این تصویر نشاندهندهٔ تضاد میان امنیت ظاهری و چالشهای درونی است که انسانها با آن مواجه هستند.