هوش مصنوعی: آیا امیدی به بخشش و رحمت بزرگوارانی مانند خواجه هست؟ آیا شخصیتی مثل قارون می‌تواند از خاک سر برآورد؟ این افکار، خیالی بیش نیست.

هوش مصنوعی: هر کس که به امید طولانی و بی‌پایان زندگی کند، در نهایت مانند امواج دریا که فقط خاشاک را به سطح می‌آورند، به نتیجه‌ای جز ناچیزی دست نخواهد یافت.

هوش مصنوعی: وقتی که روی تو با پرده‌ای از عصمت پوشیده شود و خطی زیبا و سیاه مانند خون مشک بر آن بیفتد، نفس پاکی از آن بلند خواهد شد.

هوش مصنوعی: مرغی مانند فاخته که به دیدگاه سطحی‌نگرها توجهی ندارد، از تخم خود خارج شده و به دنیای وسیع‌تری پا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: زمانی که به چشمان او نگاه می‌کنم، آبی از چهره‌اش به سوی من جاری می‌شود که پرده‌اش از تنهایی و سکوت، مانند بخار روی آینه، کنار می‌رود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از دندان‌های شیران طعمه‌ای برباید، همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند دل کسی را از تو برباید، اگر آن شخص جرات داشته باشد.

هوش مصنوعی: صبح در حال طلوع است و رنگ سرخی از خون دل من به خود گرفته است. آن قدر غم و درد در دل دارم که گویا صبح به خاطر این حالت، در خون من غوطه‌ور است. امیدوارم که با یک یا دو نفس، این احساس درد از عمق وجودم بیرون بیاید.

هوش مصنوعی: در این باغ، گل‌ها همه شاداب و سرزنده‌اند و پرندگان نیز بی‌نگرانی و بی‌شرم در حال پرواز و خوشگذرانی هستند. اما تنها کسی که دل و فکرش پاک باشد، می‌تواند زیبایی‌های این باغ را به‌درستی ببیند و از آن بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: حسن به عنوان پیشوای ظلم و ستم، مانند آتش است که از میان علف‌های هرز و چیزهای بی‌ارزش بلند می‌شود و خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: کاملاً مشخص است که کسی که در فصل پاییز تاک برداشت می‌کند، نمی‌تواند از این باغچه گل بچیند.