سعدیغزل شمارهٔ ۵۶
اطلاعات
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
خوانش ها
غزل ۵۶ به خوانش حمیدرضا محمدی
غزل شمارهٔ ۵۶ به خوانش فاطمه زندی
غزل شمارهٔ ۵۶ به خوانش عندلیب
حاشیه ها
در بیت 5 بجای کلمه عاملی عامی صحیح است
---
پاسخ: با تشکر، تصحیح شد.
در بیت 6 سنگ به جای سنگست درست می باشد!
تفاوت در ضبط:
زهدت به چه کار آید، گر راندهٔ درگاهی؟
"کفرت چه زیان دارد، گر نیک سرانجامی"
به
"کفرت چه زیان دارد، چون نیک سرانجامی"
(به "ر" در "گر رانده" و "ن" در "چون نیک" توجه شود)
این شعر زیبا بر مزار سعدی ره نقش بسته است
ملک صمدیت را، چه سود و زیان دارد
گر حافظ قرآنی، یا عابد اصنامی
زهدت به چه کار آید، گر راندهٔ درگاهی؟
کفرت چه زیان دارد، گر نیک سرانجامی
درود و ادب
معنی این مصرع رو کدام عزیزی میتونی توضیح بده؟؟
: چون با دگری باید، پرداخت به ناکامی
هادی جان
چون با دگری باید، پرداخت به ناکامی
می گوید : دنیا را باید به دیگران واگذاری، بدون آنکه واقعاً از آن لذتی برده باشی یا کامیاب شده باشی.
با = به
زنده باشی
سلام بر همه دوستان
کسی معنی بیت آخر ، به ویژه مصرع آخر رو میتونه ، به زبان ساده توضیح بده؟
به ویژه من معنی ... ورنه کم از انعامی رو نمی فهمم .
ممنون
آقا محمد
گر عاقل و هشیاری، وز دل خبری داری
تا آدمیت خوانند، ورنه کم از انعامی
می فرماید : تا تو را آدم بدانند ، اهل دل باش و از عقل و هوش برخوردار، وگرنه از حیوان هم کمتری .
اَنعام : جمع نَعَم = چارپایان
چون با دگری باید پرداخت به ناکامی.یعنی؛
آنچنان که خود میخواهی زندگی کن. اگر بنا به حرف و نظر دیگران زندگی کنی زندگیت تباه میشود.
در زندگی انسان باید به میل و اراده خود زنگی کند نه حرف و حرکات دیگران.
یعنی نباید از زندگی کسی تقلید کرد چرا که هر انسانی روحیات خاص خود را دارد.
سلام :
یک نکته جالب :
کام همه دنیا را بر هیچ "منه" سعدی
این مصرع را در جایی به این شکل دیدم :
کام همه دنیا را بر هیچ "بنه" سعدی
جالب اینجاست که در هر دو صورت و با بکار گیری دو کلمه متضاد ، معنی شعر تغییر نمیکند و همچنان بر بی اعتنایی به دنیا اشارت دارد . (نمیدانم این ویژگی در زبان ما چه نام دارد و آیا در زبانهای دیگر ملل هم وجود دارد ؟ )
لازم دیدم در باب بیتی که حضرت فرموده :
چون با دگری باید ، پرداخت ب ناکامی در حد درک خودم توضیحی بدم.با توجه به مفهوم و اشاره شعر به صوفی ، منظور حضرت سعدی اشاره به انسان کامل و قطب وقت است.یعنی با شخص دیگری باید به ناکامیها پرداخت و با او ناکامیها را به کام تبدیل کرد.ممنون از همه بزرگواران.عفو بفرمائید اگر پرگویی کردم.یاعلی
سعدی صوفی نبوده و نیست.
از اشعار ایشان هم مشخص هست چه دیدگاهی به مولوی و تصوف داشتهاند.
ما شاعر صوفی زیاد داریم از عطار گرفته تا فخرالدین عراقی، مولوی، ابوسعید ابوالخیر و... لازم نیست با اصرار خرقه تصوف به تن همه شعرا بکنیم.
اگر دوست داریم این چنین به خودمان بگوییم تا باورمان شود حرفی نیست، ولی نمیشود بر خلاف گفته بزرگان ادب پژوهشگران تاریخ ادبیات بدون هیچ مدرکی دو شاعر مخالف تصوف مثل سعدی و حافظ را هم به زور صوفی کنیم.
درکش ساده است انسان میتواند صوفی نباشد و شعر بگوید.
کام همه دنیا را، بر هیچ منه سعدی
چون با دگری باید، پرداخت به ناکامی
بنظرم منظور این بیت دیدگاه رواقی است.
بدین منظور که لذات دنیا رو نادیده باید گرفت، چون این لذات در پیش دیگران لذت بخش هستن و به تنهایی یا آن چنان لذت بخش نیستن یا حتی رنج آور هستن
در بیت بعد به زیبایی به درون اشاره می کند و می گوید اصل درون و دل انسان هست و باید به آن رسید
کام همه دنیا را بر هیچ بنه سعدی چون با دگران باید پرداخت به ناکامی یعنی:
برای آرزوها و کامیابی های دنیوی ارزشی قائل نشو چون در آخر کار باید همه این کامیابی ها را باید به دیگران واگذار کنی و ناکام از دنیا بروی.
در این غزل نام چهار شاعر نامی پارسی گو آورده شده! و جالب اینکه شاعر به غیر از خودش مابقی را درک نکرده بوده. شایدم بیشتر باشند من متوجه نشدم.
در مصرع دوم، هوش مصنوعی کلمه درد را متوجه نشده چون با ضمه است و آنرا با فتحه خوانده و تفسیر کرده.
دوستان در مصرع دوم دُرد به چه معنا هست
درود بر شما
سروش گرامی درد در لغت به معنی ته مانده ورسوب شراب است ودردی کش به فردی اطلاق میشود که ته مانده جام یا همان درد را هم مینوشد
ساقی سیم ساق من، گر همه درد میدهد
کیست که تن، چو جام می،جمله دهان نمیکند
و در ادبیات عرفانی استعاره وکنایه از رنج ودرد معشوق در فراق یار است ودردی کش کنایه از فردی است که از لذت ورنج شراب وصل هر دو بهره میبرد یا به عبارتی به انسان کامل اطلاق میگردد
بس تجربه کردیم در این دیر مکافات
با درد کشان هرکه در افتاد بر افتاد
شاد باشی عزیز
کام همه دنیا را، بر هیچ منه سعدی
چون با دگری باید، پرداخت به ناکامی
شاید منظور این باشد که اگر به دنبال کام گیری از دنیا بروی و بدان مشغول شوی، از توجه به ذات خداوند متعال (دیگری) ناکام می شوی و این دو در یک قالب نخواهند جای گرفت.