غزل شمارهٔ ۱۰
فلک با بخت من دائم به کین است
که با من بخت و دوران هم به کین است
گهم خواند جهان گاهی براند
جهان گاهی چنان گاهی چنین است
که میداند که خشت هر سرایی
کدامین سروقد نازنین است
ز خاک شاهدی روییده باشد
به هر بستان که برگ یاسمین است
وفایی گر نمییابی ز یاری
مده دل گر نگارستان چین است
وفاداری مجوی از دهر خونخوار
وفایی از کسی جو که امین است
ندارد سعدیا دنیا وقاری
به نزد آن کسی کاو راه بین است
اطلاعات
وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
قالب شعری: غزل
منبع اولیه: ویکیدرج
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
فلک با بخت من دائم به کین است
که با من بخت و دوران هم به کین است
هوش مصنوعی: آسمان و سرنوشت من همیشه دشمنی دارند، زیرا بخت و زمانهام نیز با من در تضاد و کینه هستند.
گهم خواند جهان گاهی براند
جهان گاهی چنان گاهی چنین است
هوش مصنوعی: زندگی گاهی ما را شاد میکند و گاهی غمگین. لحظاتی خوب داریم و گاهی هم با چالشها و دشواریها روبهرو میشویم. دنیا همیشه در حال تغییر است و این تغییرات جزئی از تجربه زندگی ما هستند.
که میداند که خشت هر سرایی
کدامین سروقد نازنین است
هوش مصنوعی: کیست که بداند در هر خانهای، کدامین انسان خوشاندام و زیبا وجود دارد؟
ز خاک شاهدی روییده باشد
به هر بستان که برگ یاسمین است
هوش مصنوعی: در هر باغی که گل یاسمین میروید، احتمالا شاهدی هم از خاک آنجا سر بر میآورد.
وفایی گر نمییابی ز یاری
مده دل گر نگارستان چین است
هوش مصنوعی: اگر از دوستت وفا نمیبینی، دل را به او نسپار. حتی اگر محبوب تو زیبا و دلنشین باشد، نباید امیدی به او داشته باشی.
وفاداری مجوی از دهر خونخوار
وفایی از کسی جو که امین است
هوش مصنوعی: به دنبال وفاداری از زمانهای ظلمتزا نباش؛ بلکه وفا و صداقت را از کسانی جستجو کن که قابل اعتماد و امین هستند.
ندارد سعدیا دنیا وقاری
به نزد آن کسی کاو راه بین است
هوش مصنوعی: دنیا برای کسی که درک و بینش دارد، ارزشی ندارد.
حاشیه ها
1392/02/24 13:04
امین کیخا
راه بین نامی است نیکو برای پسران که مردم کرد زبان مان بر پسر ها میگذارند و اینجا سعدی بر روانش درود انرا به کار برده است
1399/04/28 19:06
این غزل در کلیات تصحیح شادروان فروغی در ملحقات آمده و عنوان شده که «این غزل در یک نسخهٔ خطی است که عیناً نقل شد».
1402/06/12 01:09
فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد)
وفایی گر نمی یابی زِ یاری
مده دل! گر نگارستانِ چین است