رباعی شمارهٔ ۵
اطلاعات
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
خوانش ها
رباعی شمارهٔ ۵ به خوانش فاطمه زندی
حاشیه ها
8317
اگه ذات. من عین دریا شود همه چیز برای من ممایان میشود .
و بعد زمان از بین میرود
چه داند جز راه کل خود را
مگر هم کل فرستد رهنمونم
بکش ای عشق کلی جز خود را
که اینجا در کشاکشها زبونم
هرگاه انسان به کل خود بپیوندد، تمام ذرات وجودش از آگاهی نورانی میگردد.
شاعر تمام زندگی خود را همچون شمع سوزانده ست تا به وحدت و یگانگی برسد.
عارف معاصر(عبدالعظیم صاعدی)میفرماید:...دراثرچنان عبودیت قطره وجودآدمی به اقیانوس بیکران ذات خداوندی رسیده درآنجاحل خواهدشدودیگرجزدریا چیزی نخواهدبودتاکسی بیننده غیردریاباشد واین است عرفان قطره واررفتن به دریارسیدن حل گشتن و...یکی شدن
(کتاب آنجاکه خدا رامیتوان یافت)
عارف معاصر(حضرت عبدالعظیم صاعدی)میفرماید: خدا راازدست هایی به آغوشم سپردندکه چششمم رابه هیچ بودن «من»واکردند خدا راتو به آغوشم سپردی تو ای عشق (کتاب فقط عشق میتواند)