مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۲

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت</p></div>
<div class="m2"><p>با تو سخن مرگ نمی‌شاید گفت</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>جان طالب منزلست و منزل مرگست</p></div>
<div class="m2"><p>اما خر تو میانهٔ راه بخفت</p></div></div>

کلیات شمس تبریزی انتشارات امیرکبیر، تهران، ۱۳۷۶ » تصویر 1317

رباعی شمارهٔ ۲۲۳

با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت
با تو سخن مرگ نمی شاید گفت
جان طالب منزلست و منزل مرگست
اما خر تو میانه راه بخفت

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تاثیر کوتاهی عمر اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود اینکه جان انسان در پی آرامش و منزلت است، اما در میانه مسیر زندگی، انسان به خواب مرگ می‌رود. همچنین، صحبت درباره مرگ به نظر دشوار و نامناسب می‌آید.

رباعی شمارهٔ ۲۲۱

رباعی شمارهٔ ۲۲۲

https://api.ganjoor.net/api/audio/xml/31371

هوش مصنوعی: با جان کم‌مدتِ تو، به گونه‌ای رفتار کردی که دیگر نمی‌توان درباره مرگ با تو صحبت کرد.

با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت

با تو سخن مرگ نمی‌شاید گفت

هوش مصنوعی: جان کسی که در پی هدفی است، درواقع در نشیمنگاه مرگ قرار دارد، اما تو، مانند الاغی، در میانهٔ مسیر خوابیده‌ای.

جان طالب منزلست و منزل مرگست

اما خر تو میانهٔ راه بخفت

رباعی شمارهٔ ۲۲۲

اطلاعات

برگردان به زبان ساده

خوانش ها

رباعی شمارهٔ ۲۲۲ به خوانش بهناز شکوهی

حاشیه ها