رباعی شمارهٔ ۲۱۷
این همدم اندرون که دم میدهدت
امید رسیدن به حرم میدهدت
تو تا دم آخرین دم او میخور
کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت
اطلاعات
وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
قالب شعری: رباعی
منبع اولیه: ویکیدرج
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
این همدم اندرون که دم میدهدت
امید رسیدن به حرم میدهدت
هوش مصنوعی: این همراهی که در درونت وجود دارد، به تو امیدی میدهد که به حرم (مکانی مقدس) برسی.
تو تا دم آخرین دم او میخور
کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که تو باید تا زمانی که او نفس میکشد، از او لذت ببری و او از فضل و generosity خود به تو محبت میکند. یعنی تا زمانی که زندگی جریان دارد، از زیباییها و نعمتهایش بهره میبری.
خوانش ها
رباعی شمارهٔ ۲۱۷ به خوانش بهناز شکوهی
حاشیه ها
1390/08/26 21:10
نازیلا
تو تا دم آخرین دم او می خور
کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت
1397/04/01 00:07
کمال داودوند
60478
1398/02/18 15:05
مهدی قناعت پیشه
این همدم اندرون که دم میدهدت
امید رسیدن به حرم میدهدت
تو تا دم آخرین دم او میخور
کان عشوه نباشد زکرم میدهدت
همدم درون،جان یا روح انسان است که نفس کشیدن یا دم این لحظه را ممکن میکند.و دل ما
بدنبال خدای خویش یا حرم خویش است. عمری از لحظه لنظه یا از دم او روح ما جان میگیرد،خداوند چون عاشق زمینی نیست وعشق او واقعیست و ما هر دم به او دل خود را جان میدهیم یا جانمان را هشیار میکنیم.

مولانا