مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۶

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>این نعره عاشقان ، ز شمع طرب است</p></div>
<div class="m2"><p>شمع آمد و پروانه خموش ، این عجب است</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>اینک شمعی که برتر از روز و شب است</p></div>
<div class="m2"><p>بشتاب تو جان ، که شمعِ دل جان طلب است</p></div></div>

کلیات شمس تبریزی انتشارات امیرکبیر، تهران، ۱۳۷۶ » تصویر 1316

رباعی شمارهٔ ۲۱۷

این نعره عاشقان  ز شمع طرب است
شمع آمد و پروانه خموش  این عجب است
اینک شمعی که برتر از روز و شب است
بشتاب تو جان  که شمع دل جان طلب است

هوش مصنوعی: این بیت‌ها حاکی از شوق و جذب میان عاشق و معشوق هستند. شمعی که در اینجا نماد عشق و جذبه است، در برابر پروانه‌ای قرار دارد که به جای شادی و شعف، خاموش و بی‌حرکت است. شاعر به ما می‌گوید که این واقعه عجیب است و از ما می‌خواهد که با شتاب به سوی این شمع که نور و دل‌انگیزی بیشتری دارد، برویم چون روح ما به دنبال عشق و روشنی است.

رباعی شمارهٔ ۲۱۵

رباعی شمارهٔ ۲۱۶

https://api.ganjoor.net/api/audio/xml/32888

هوش مصنوعی: ناله و فریاد عاشقان به خاطر شادی و سرور است. حالا که شمع روشن شده، پروانه خاموش است؛ این موضوع عجیب و قابل تأمل است.

این نعره عاشقان ، ز شمع طرب است

شمع آمد و پروانه خموش ، این عجب است

هوش مصنوعی: اینک شعله‌ای وجود دارد که از روز و شب بالاتر است. ای جان، به سوی آن بشتاب، زیرا این شعله، روح و دل تو را می‌طلبد.

اینک شمعی که برتر از روز و شب است

بشتاب تو جان ، که شمعِ دل جان طلب است

رباعی شمارهٔ ۲۱۶

اطلاعات

برگردان به زبان ساده

خوانش ها

رباعی شمارهٔ ۲۱۶ به خوانش بهناز شکوهی

حاشیه ها