مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۶

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>ای شب ز می تو مر مرا مستی نیست</p></div>
<div class="m2"><p>بیخوابی من گزاف و سردستی نیست</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>خوابم چو ملک بر آسمان پریده‌ست</p></div>
<div class="m2"><p>زیرا جسدم بسی درین پستی نیست</p></div></div>

کلیات شمس تبریزی انتشارات امیرکبیر، تهران، ۱۳۷۶ » تصویر 1315

رباعی شمارهٔ ۱۹۷

ای شب ز می تو مر مرا مستی نیست
بیخوابی من گزاف و سردستی نیست
خوابم چو ملک بر آسمان پریده ست
زیرا جسدم بسی درین پستی نیست

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس خلسه و مستی ناشی از نوشیدن شراب اشاره می‌کند. او می‌گوید که این شب به او مستی نمی‌دهد و بی‌خوابی‌اش بی‌دلیل نیست. همچنین او خوابش را چون ملکانی می‌بیند که در آسمان پرواز می‌کند و دلیل این خواب را این می‌داند که جسم او در پایین، بر زمین نیست و در عوالم بالاتر سیر می‌کند.

رباعی شمارهٔ ۱۹۵

رباعی شمارهٔ ۱۹۶

https://api.ganjoor.net/api/audio/xml/32293

هوش مصنوعی: ای شب! من از شراب تو هیچ مستی ندارم. بی‌خوابی من نه بی‌دلیل است و نه سطحی.

ای شب ز می تو مر مرا مستی نیست

بیخوابی من گزاف و سردستی نیست

هوش مصنوعی: خوابم مانند پرنده‌ای در آسمان است، زیرا جسم من دیگر در این زمین و پستی قرار ندارد.

خوابم چو ملک بر آسمان پریده‌ست

زیرا جسدم بسی درین پستی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۹۶

اطلاعات

برگردان به زبان ساده

خوانش ها

رباعی شمارهٔ ۱۹۶ به خوانش بهناز شکوهی

حاشیه ها