هوش مصنوعی: وقتی یارم با لبخندش کرم و مهربانی نشان می‌دهد، چه خوشحالی و شادی‌ای دارد. اما وای به حال آن شخصی که در انتظار دیدن اوست و همچنان به او چشم دوخته است.

هوش مصنوعی: ما در عشق تو جان سپردیم و گاهی اگر آن چشمان زیبا و خواب‌آلودت به ما نگاه کند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر چشمان بیدار شوند، چه بر سر ما خواهد آمد؟

هوش مصنوعی: آن کسی که برای حفظ جان مردم شهر به زانو درآمده و به مبارزه برخاسته، در این کلبه ما چگونه می‌تواند خود را آزاد کند؟

هوش مصنوعی: اگر من در باغ ناله و شکایت کنم، گل نرگس هرگز نمی‌تواند به خاطر این درد شکوفا شود.

هوش مصنوعی: اگر به سمت خودم بزنم و خودم را محصور کنم، چون شانس آن را ندارم که در بسته‌ای را باز کنم.

هوش مصنوعی: چشمم به سمت خار می‌رود و نمی‌دانم هیچ کس دیگری جز تو می‌تواند این مانع را برطرف کند.

هوش مصنوعی: دل من از شدت گریه چنان دردی را تحمل کرده که به تنگنایی رسیده است. آیا کسی از اهل دل هست که بتواند این درد را بفهمد؟ تنها چهره خسرو می‌تواند این گره‌گشایی کند و جگر آزار دیده‌ام را آرامش بخشد.