هوش مصنوعی: دل آدمی آنقدر بزرگ و پر از احساسات است که نمی‌تواند غم معشوق را در آن جای دهد؛ زیرا اگر چنین باشد، دل همچون سندانی خواهد بود که جایی برای یار و عشق ندارد.

هوش مصنوعی: وقتی در دل عشق جای دارد، عقل و خرد نمی‌توانند در آنجا بمانند. همچنین، در جمع خاصی که متعلق به دیگران است، نمی‌توانند حضور داشته باشند.

هوش مصنوعی: عشق واقعی از طرف دوست به دل می‌رسد و آنقدر قوی است که می‌تواند تمام بدبختی‌ها و دردها را تحمل کند، اما آزار و اذیت‌هایی که از سوی دیگران می‌آیند، جایی در دل ندارد.

هوش مصنوعی: عزیزم، دل تنگ من پر از غم توست و ظرفیت صبر من کم است؛ بنابراین این اندوه زیادی در من جا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تو گفتی که غم و اندوه را دیده‌ای و دل‌ات زجر کشیده است، اما باید بدانی که در این موضوع، هیچ چیز از جنبهٔ دل و دیدی که تو داری نمی‌تواند کامل و جامع باشد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی‌ات را به نمایش بگذاری، به قدری جذاب و دل‌نواز خواهی بود که هیچ‌کس در بازار عشق نتواند تو را نادیده بگیرد.

هوش مصنوعی: می‌خواهیم از تو داستانی بشنویم، اما چقدر بیهوده است که چیزی بگوییم، چون آنچه برای گفتن داریم در کلمات نمی‌گنجد.

هوش مصنوعی: دیوار و در تو در قلب من جا گرفته‌اند، هرچند که در دل واقعیات، نه در و دیوار جا می‌شود.

هوش مصنوعی: خسرو بیدل تلاش می‌کند از غم و اندوهی که بر او حاکم شده رهایی یابد، اما با توجه به تقدیر و سرنوشت، هیچ تدبیر و چاره‌ای نمی‌تواند او را نجات دهد.