هوش مصنوعی: هر کسی که بخاطر عشق تو از پا دربیفتد، از خاک پاهای تو، تاجی برای سر خود به دست می‌آورد.

هوش مصنوعی: از تمام زیبایی‌ها و خوبان دنیا چشم پوشیده‌ام، به خاطر پاکی و روشنی چشمانم که انصافاً تصویر تو دیگر از نظرم محو شده است.

هوش مصنوعی: مانند نسیم ملایم صبحگاهی که هر لحظه عطر خوشی را پراکنده می‌کند، وقتی که عشق تو در دل من شعله‌ور است، این احساس نیز از درونم به بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: در شب گذشته، برای غم فراق تو، اشک‌هایم به شدت ریخت و امروز این اشک‌ها بر روی سرم جمع شده‌اند.

هوش مصنوعی: گفتم که غم عشق تو از دلم برود، اما افسوس که آن غم نرفت و دوباره به دلم برگشت.

هوش مصنوعی: ای خدا، چه کنم که شراب‌خواری و شیطنت در نظر همه زشت است و من به این کار مهارت دارم.

هوش مصنوعی: اگر سرنوشت من و طبیعت تو این‌گونه است، خروج از این وضع دردناک کار دشواری خواهد بود.

هوش مصنوعی: عشق تو مانند سنگی است و دل پاک من را مانند سبو شکست. اینکار چنان بود که زلف‌های تو وقتی به هم رسیدند.

هوش مصنوعی: خسرو در هوای صبحگاهی از نسیم دلپذیر صبح درخواست می‌کند تا جانش را بیاورد، زیرا که رایحه‌ی تو آن‌قدر معطر است که جان او را در آن نسیم حس می‌کند.