هوش مصنوعی: آن درخت زیبای سرسبز که به دنبالش رفتم، در حال حاضر به من نزدیک‌تر شده است و آن شانس و بختی که قبلاً به من روی آورد، اکنون بیشتر شده است.

هوش مصنوعی: شادی ناشی از غم بود، زیرا اگر آن غم به وجود نمی‌آمد، کار شادی نیز انجام نمی‌شد. حالا که آن غم به پایان رسید، همه چیز به شادی تبدیل شده و کار نیز انجام شده است.

هوش مصنوعی: امروز بوی نسیم صبحگاهی از زلف تو به مشامم می‌رسد و گلبرگ‌های لاله‌گون را به یادمی‌آورم که در دلم نشسته است.

هوش مصنوعی: من در آینه جان، زیبایی تو را به تصویر می‌کشم، چرا که چهره‌ات در ذهن من همچون آینه‌ای نمایان است.

هوش مصنوعی: شیرینی لب‌هایت از دندان‌هایم نمی‌رود، زیرا وجود تو برایم مانند شکر است که در دل می‌ماند.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم در جمع مردم به کسی نگاه کنم، زیرا حالا که چهره تو در چشمانم جلوه‌گری می‌کند، هیچ کس دیگری برایم اهمیت ندارد.

هوش مصنوعی: خسرو در پایت چکار می‌تواند کند، اگر جانم را ندهد، حالا که دیدن روی تو در چشمانم تازگی دارد.