هوش مصنوعی: باد وزید و از آن درخت زیبای خرامان خبر آورد که در جسم سوخته، جان تازه‌ای پدید آمده است.

هوش مصنوعی: امروز هم از صبح زود حالم خوش است و از بوی خوشی که باد صبح به همراه آورده، شگفت‌زده‌ام.

هوش مصنوعی: چشمان من به خاطر آنکه از مسیر خود سایه‌سار خواستم، با کمال تواضع و درخواست‌هایی از خداوند، خاکی از زمین برداشتند.

هوش مصنوعی: هرگز احساس غم و اندوهی که شب به دل من نفوذ کرده از بین نمی‌رود. این اندوه مثل خاری در پهلوی من باقی مانده و باعث می‌شود از خواب بیدار شوم.

هوش مصنوعی: ای چشم، هر آبی که داری بریز، زیرا این آتش اندوه در من دود به وجود آورده است.

هوش مصنوعی: من از چشمانم آب می‌طلبم، در این سوز و گداز احساسات، او همه‌ی درد و رنج دل را به من نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای دل سرکش، چه بر سرت خواهد آمد وقتی که پادشاه برای جنگ آمده و بر جان تو تسلط یافته است؟

هوش مصنوعی: ای خدا، چه شد آن معشوق که در این بدن رنجور جا گرفت؟ آن روحی که از بدن خارج شد و به دنیای دیگر رفت، چگونه در جان سقر (جهانی دیگر) قرار گرفت؟

هوش مصنوعی: از آن پرنده‌ای که در شب ناله می‌کرد، پرسیدم که آیا جایی هست که گل خندان را ببینم؟

هوش مصنوعی: من از دردی عمیق رنج می‌برم و احساس می‌کنم که پیام‌آوری که خبری از محبوب آورده، خیلی دیر به دستم رسیده و این تأخیر بر آتش دل سوخته‌ام افزوده است.

هوش مصنوعی: خسرو را حفظ کن، زیرا او مثل دارویی برای زندگی است. گردی که صبحگاه از آن مسیر به همراه آورده شده، نشانه‌ای از ارزشمند بودن اوست.