هوش مصنوعی: ای آن کسی که وقتی به چهره‌ات نگاه می‌کنم، تمام زندگی و جهان را می‌بینم. در حیرتم که چطور می‌توان تو را مشاهده کرد.

هوش مصنوعی: بلبل به قد و قامت تو سخن می‌گفت و وقتی گل سرخ را دید، در درخت سرو به تماشا نشسته بود.

هوش مصنوعی: دل بیچاره‌ام به خاطر زلف‌های تو در agony و رنج است. آری، چه می‌توان کرد، احتمالاً در این وضعیت تصمیمی بوده که به نگهداری از آن پرداخته شده است.

هوش مصنوعی: جان من از شیرینی وصالت خالی نبوده زیرا که در آن لحظه، زهر را به اشتباه نوشیدم.

هوش مصنوعی: ما به دهان تو دسترسی نداریم، اما خوشا به حال آن کسی که از طعم لعل تو لذت می‌برد و دستی به دهانش می‌رسد.