هوش مصنوعی: من تابع و تسلیم آن چهره‌ای هستم که اجازه نمی‌دهد دیده شود، و دیوانه‌ای که نمی‌گذارد زلفش را بکشند.

هوش مصنوعی: از شدت تشنگی، سینه‌ام به آتش درآمده و در عین حال، از دور لبان سیراب‌کننده‌ای را می‌بینم، اما نمی‌توانم آن نوشیدنی را بچشم.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر من خودم وجود نداشته باشم، چه زمانی می‌توانم دیدار کنم یا حتی ببینم؟ در واقع، وقتی زندگی نمی‌کنم، دیدن و ملاقات چگونه ممکن است؟

هوش مصنوعی: چشمان و دل‌های بسیاری به تیر عشق تو در انتظارند، اما فریاد بزن که نگذارند من بیچاره به تو برسم.

هوش مصنوعی: خدای من، این پرنده گرفتار چه عذابی را متحمل می‌شود؟ نه می‌توانند او را بکشند و نه اجازه پرواز به او می‌دهند.

هوش مصنوعی: خواستم چیزی بشنوم که جانم را راحت کند، اما حالا به این نتیجه رسیدم که بهتر است بی‌صدا بمیرم، چون اجازه نمی‌دهند چیزی بشنوم.

هوش مصنوعی: سینه‌ام پر از زخم‌های عمیق و دل‌ام هزار تکه شده، اما این بی‌خبران نمی‌گذارند که این درد را باز بکار ببرم و به کسی بگویم.

هوش مصنوعی: امروز نسیم دلپذیری از دل من بوی غم و اندوهی گرفته است، حواسم باشد که آن روح سرکش نگذارد نسیم به راحتی بوزد.

هوش مصنوعی: من از دوری تو بسیار رنج دیده‌ام و دلم به شدت غمگین است. اگر بخواهم از زیبایی‌ات بهره‌ای ببرم، نمی‌گذارند که به آن دسترسی پیدا کنم.