هوش مصنوعی: به یاد دارم که از لب او هر لحظه جامی می‌نوشیدم و هر روز با نوشیدنی نوین از وصل او سرمست می‌شدم.

هوش مصنوعی: احساس شگفت‌انگیزی دارم که در سایهٔ زیبایی و شراب‌گونهٔ چشمان او، همیشه از لذت و خوشی ناشی از لب‌های یاقوتی او برخوردار بوده‌ام.

هوش مصنوعی: در نهایت، ای عزیز، به یاد بیاور یک شب از کسانی که از دست رفته‌اند، زمانی که من فرصتی برای سلام کردن با تو داشتم.

هوش مصنوعی: روزها آرزومندم که شبی را تجربه کنم که در آن، بوی خوش و دل‌انگیز زلف او مانند نسیم صبحگاهی عطرآگین، مشامم را پر کند.

هوش مصنوعی: من چگونه می‌توانم به این مقام بلند دست یابم؟ در حالی که تنها به خاطر حمایت و پشتیبانی از زیبایی و رفتار دل‌انگیز او بوده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر یاد خسرو را فراموش کرده‌ای و از نام و ننگ عاری شده‌ای، حداقل بگو «زمانی غلامی داشتم».