هوش مصنوعی: شباهایی که در خواب به سر می‌بردم، برایم خوشایند بود، چون گاهی چراغی روشن داشتم و گاهی نور ماه را می‌دیدم.

هوش مصنوعی: بارها به خودم گفته‌ام که در خواب غفلت دست به خواب بروم، آن خواب را که وقتی با خیال دوستم داشتم.

هوش مصنوعی: من همواره داغ‌ها و غم‌های بیدلی را می‌بینم؛ در گذشته هم دل من این‌طور بود، هرچند که خراب و ویران بود.

هوش مصنوعی: زمانه به قدری بی‌رحم و سخت است که آن چشمی که می‌توانست ببیند، دیگر نتوانست ببیند، و بنابراین اشک من را ریخت. من هم که همیشه امید به شادی داشتم، حالا تنها با چشم خودم می‌توانم غم را ببینم.

هوش مصنوعی: شبی ملاقات کسی را داشتم که بسیار برایم عزیز بود. آنچنان تحت تأثیر قرار گرفتم که اشک و غم از چشمانم سرازیر شد، گویی که درد و ناراحتیِ عمیق و سوزانی در دل داشتم.

هوش مصنوعی: در یک شب با شادی و خنده، احساس کردم که به بالاترین نعمت‌ها و موفقیت‌هایی دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم آنچه در شب بر من گذشته را به تو بگویم، زیرا ای زیبای بهشتی، دور از تو عذابی را تجربه کردم.

هوش مصنوعی: یارم را دیدم که با حال غمگینی می‌گفت: «از عشق شکایت می‌کنم»، اما من به خاطر مقام پدری‌ام، اگر چه جوابی داشتم، حرفی نزدم.