هوش مصنوعی: اگر از آن لب‌های شیرین یک سخن بگویم، می‌توانم نشانه‌هایی از صد دل گم‌شده را استخراج کنم.

هوش مصنوعی: آرزو دارم که در میانت نگاه کنم و بدون لباس، زیبایی خود را به نمایش بگذاری. می‌خواهم تار نازکی از کتان را به ویژه برای تو بیرون بکشم.

هوش مصنوعی: نیم پاداش زیبایی تو، ارزشی معادل صد جان دارد، و این دست اندرستی که وجود ندارد، در واقع نیمه جانی است. اگر بخواهی، من آن را هم از تو می‌گیرم.

هوش مصنوعی: جانم را فدای لب‌های تو می‌کنم و حتی اگر به بوسه‌ای از آن لب‌ها نیاز باشد، از جانم هم برایت مایه می‌گذارم.

هوش مصنوعی: نوشته یا خط تو در چشمان من جا گرفت، حالا باید تدبیری پیدا کنم تا بتوانم خودم را از این جریان پرآب نجات دهم.

هوش مصنوعی: چون دنیا در خطر طوفان است، اگر بتوانم، با اشک‌های خود زندگی‌ام را از این جهان بیرون می‌کشم.

هوش مصنوعی: هرچقدر که دل پرآشوبه و دردناک من در این دنیا رنج کشیده است، به اندازه‌ی آن، کلامم می‌تواند به آتش بکشد و از زبانم بیرون بریزد.

هوش مصنوعی: ای تو که به خاطر من صد نفر کشته شده‌اند، چقدر باید بگویی که از این رنج، خون من بریزد و جان فلانی را بگیرم؟

هوش مصنوعی: شبی را مهمان خسرو باش تا از درد و سختی‌هایی که به دوش دارم، رها شوم و رازهای درونم را برایت بازگو کنم.