هوش مصنوعی: من تصمیم گرفته‌ام که از عمق وجودم احساسات و آرزوهایم را بیرون بکشم و در مقابل خود قرار دهم و خودم را از این میان کنار بگذارم.

هوش مصنوعی: من به خاطر غم‌ و اندوهی که دارم، از خودم بزرگ‌تر شده‌ام. از گریه و آه من بترس که مانند تیری که از کمان رها می‌شود، به هدف می‌زنم و ممکن است به آسمان آسیب برسانم.

هوش مصنوعی: هرچند که تو با کشتن من هم، یا با تیر زدن به جانم، می‌خواهی مرا از پای درآوری، نمی‌توانم تیر تو را از خود خارج کنم، حتی اگر بخواهم جانم را از تن بیرون کنم.

هوش مصنوعی: ای سرو محبوب من، بیایید به باغ گل برویم. من حاضر هستم که حتی اگر نتوانم به زیبایی تو برسم، به خاطر وجود تو جان و دل خود را فدای تو کنم.

هوش مصنوعی: اگر نرگس بیمار تو، درد و رنج خودش را بر دوش من بگذارد، من با شمشیر تندرستی را از این دنیا بیرون می‌کنم.

هوش مصنوعی: دیشب گفتی و من در خیال تو غرق بودم. اگر وضع این‌گونه ادامه یابد، آیا باید از خانه‌ام بیرونت کنم؟

هوش مصنوعی: اگر ماه و آسمان به خاطر تو هم خم شوند، من هرگز این ماه را نمی‌پذیرم و آن را از آسمان بیرون می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو برای خسرو نباشد، می‌توانم مغز او را به خاطر غمزه‌ات از عمق وجودش بیرون بیاورم.