هوش مصنوعی: هر شب از فکر زلف تو مانند سایه در حال سرگردانی هستم. چه کنم؟ گاه صبح‌ها و گاه در عالم خواب سعی می‌کنم خودم را مشغول کنم.

هوش مصنوعی: از درون دل تاریک و بدذات خود، حسرت و غم زیادی دارم؛ به‌طوری که اگر اندکی از این احساسات را ابراز کنم، باعث درد و رنج زیادی برای دیگران می‌شوم.

هوش مصنوعی: تو می‌خواهی مرا به زنجیر بکشی، اما من از روی دوستی و محبت، می‌خواهم عمر خود را فدای تو کنم و به زندگی‌ات برکت بزنم.

هوش مصنوعی: من گوهری دارم که در آن جز یک مروارید خام نیست. آیا نمی‌توانم آن را به مانند خاکی که زیر پای تو ریخته می‌شود، پنهان و محفوظ بدارم؟

هوش مصنوعی: چند بار می‌گویی که عشق را از دل کنار بگذار و خوش بگذرانی؟ اگر می‌توانستم، جانم را هم از حضور تو جدا می‌کردم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که چرا باید دل را از عشق دور کرد و به زهد روی آورد. او همچنین به وضعیت عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌خواهد بداند که چگونه می‌تواند معشوقه‌اش را که جذاب و زیباست، به خاطر مسائل معنوی و مذهبی رها کند. اینجا تضادی وجود دارد بین عشق و زهد که شاعر در تلاش است تا آن را بیان کند.

هوش مصنوعی: روح مجنون می‌آید و آیات عشق را به من می‌آموزد. اگر بخواهم اشعار خسرو را بر روی قبر مجنون بنویسم، این کار را انجام می‌دهم.