هوش مصنوعی: من کسی نیستم که به خاطر ظلم و بی‌وفایی، از محبت دوست دست بکشم یا به خاطر اندیشه‌های کوچک، آرامشم را از دست بدهم.

هوش مصنوعی: دل به زیبایی‌ها و دلربایی‌ها افتاده و حالا خود را به زحمت می‌کشد. در این میان، دامنش از جاهای مختلف و زخم‌های ناخوشایند پر شده است.

هوش مصنوعی: سوارِ شاهی من کجاست، که در لباس تنگ و با کلاهی کج به نظر می‌آید؟ تلاش می‌کنم تا اسب سوار را در چشمان خود ببینم.

هوش مصنوعی: زندگی من برایم مثل یک بار سنگین و شرم آور است که هیچگاه به من وفا نمی‌کند. حتی اگر این عمر روزی وفا کند، من او را کنار می‌زنم و از خود دور می‌کنم.

هوش مصنوعی: صبری که داشتم به سر آمد، بر سر راه او می‌روم و چشمم را به او می‌دوزم. غبار را از چهره‌ام می‌زرم تا نشان دلتنگی‌ام را پنهان کنم.

هوش مصنوعی: بلند شو و برای عشق‌ورزان قیام کن تا در میان خود، زمانی برای شمارش دل‌هایتان فراهم شود.

هوش مصنوعی: اگر یک تار مو از خطای خود را به خاطر کشتن من بکشید، من به جای آن، این بدن ضعیف را از رنج نجات می‌دهم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر بخت خوب به ما اجازه دهد تا شبی شراب بنوشیم، امیدوارم که جامی پر از خواسته‌هایم به من بدهی تا از لب یار خود بنوشم.

هوش مصنوعی: ای خسرو بیدل، من در حال نوشیدن شراب شبانه لب‌های تو هستم. لطفاً یک یا دو جرعه به من بده تا به حالت مسحور و مست درآیم.