هوش مصنوعی: هر صبح در کوی تو آتش شور و عشق را برمی‌افروزم و مدام به دل مردم زخم رنج و بی‌وفایی خود را می‌زنم!

هوش مصنوعی: از شدت غم تو، آن‌قدر در خود شرمنده و خجالت‌زده شدم که دیگر فرقی نمی‌کند اگر درون پیراهنم رشته‌ای باشد که خودم آن را بکشید.

هوش مصنوعی: عشق برای من، عذابی شده است. ای کاش هزار جان داشتم تا به خاطر دوستی، همه را فدای این درد کنم.

هوش مصنوعی: من هرگز زیبایی و حال خودم را در آغوش نمی‌کشم، بلکه هر نفسی که می‌کشم با درد و رنجی که در زندگی‌ام دارم، همراه است.

هوش مصنوعی: در شب که به کوی تو می‌روم، اگر پایم به خارها برود، به راحتی با نیشی کوچک از مژه‌ام، مانند بهشت، آن خار را از پای خود بیرون می‌کشم.

هوش مصنوعی: اگر خطا کردم و نادانسته باعث شدم که خاک بر تو فرود بیفتد، از کجا تیغی آورم تا خودم را اصلاح کنم و اشتباهاتم را یکی یکی برطرف نمایم؟

هوش مصنوعی: می‌گوید کسی که ادعای عشق و زهد دارد، سختی‌های زیادی متحمل می‌شود. اما من در دل خود به دنبال صداقت و پاکی هستم و تمام تلاش خود را می‌کنم تا به این هدف برسم.

هوش مصنوعی: خسرو به خاطر رسیدن به محبوبش از درد و رنج می‌کشد. اما برای تو چه فایده‌ای دارد و چه انتظاری می‌توانی داشته باشی، وقتی که من خودم بار سختی را به دوش می‌کشم؟