هوش مصنوعی: زمانی دوباره به من پیش آمد که از شدت گریه بر او به زمین افتادم و عفت و پاکی‌ام را از دست دادم، و از پس پرده‌اش بیرون آمدم.

هوش مصنوعی: غم‌هایم را با او در میان می‌گذارم، زیرا او همدرد من است و این دردها را درک می‌کند. حتی اگر در روز قیامت ناگهان در کنار مجنون بیفتم، باز هم می‌توانم دردهایم را با او بگویم.

هوش مصنوعی: اگر سیاره خوشبختی من، موقعیتش را از آسمان پایین بیاورد تا به زمین تو سلامی بگوید، من از اوج آسمان به پایین می‌افتم.

هوش مصنوعی: هر شب به خواب می‌روم و در جای خود این‌سو و آن‌سو می‌شوم، تا اینکه شاید یک شب شانس خوبی به من روی آورد و زیر پای تو بیفتم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که این اشک‌ها مانند روغنی هستند که به آتش دل من می‌افزاید و اگر من به عمق جیحون بیفتم، این آتش شعله‌ورتر خواهد شد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که مرگ به سراغ من می‌آید، زیرا وقتی بر بالشت غم می‌افکنم، به حالتی می‌رسم که گویا در بستر خون افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: در دل پر درد و رنج من جایی برای غم او نیست. غم او مثل فرهاد که در کوه و بیابان داغدار است، اکنون بر من سنگینی می‌کند.