هوش مصنوعی: یک شب اگر من دور از آن موهای پریشان او بخوابم و بر روی بستر غم افکارم بخوابم.

هوش مصنوعی: وقتی دلم با نور چهره‌اش آرام نمی‌گیرد، ناچار می‌شوم دل را به دیوار روی بیاورم و شب را در سوگ او سپری کنم.

هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و جذابیت دلبر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که مانند صبح که با نور خورشید می‌درخشد، دلبر او نیز باعث شادی و روشنایی در زندگی‌اش می‌شود. اما در عین حال، شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق و احساساتش متحمل می‌شود، صحبت می‌کند. هر لحظه به خاطر عشق، در دریاهای خونی از اندوه و غم غوطه‌ور است، و این احساسات عاطفی او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.

هوش مصنوعی: زمانی که دانه‌ای از خاک روییده و به بالا می‌رود، زیبایی‌اش به گونه‌ای است که از درد و رنج آدمیان، روزی و زندگی می‌سازد.

هوش مصنوعی: هر جا که بروم، به دنبال او هستم و همچون آب جاری می‌شوم. در پای آن درخت بلند، هر جا او را ببینم، خود را در برابرش می‌افکنم.

هوش مصنوعی: با ناز و عشوه بگو، تا اینکه تیر کمانی که در دستان توست، به جانم وارد شود. من از دیدن ابروی کج و خم او بی‌خبر افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: می‌خواهم مانند خسرو، یک شب در کنار آن ماه زیبا بیفتم و از شادی و خوشی بسیار برخوردار شوم، اما به خاطر بخت بدی که دارم، کمتر به آرزویم می‌رسم.