هوش مصنوعی: با تمام دردها و غم‌هایی که دارم، نمی‌دانم کی به محبوبم می‌رسم. عقل و درک من نیز دیگر کارایی ندارند و نمی‌دانم چگونه می‌توانم به عزیزان نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: من عاشق و بی‌آبرو هستم و در هر طرف، مردم بسیاری وجود دارند که می‌خواهند از من بدی کنند. بنابراین، رسیدن به دوستم خیلی آسان نخواهد بود.

هوش مصنوعی: از یاد چهره‌ام مانند گل، اشکی می‌ریزد که هم‌رنگ گل‌های إبریشمین است. من مانند پرنده‌ای نالان هستم و نمی‌دانم در چه زمانی می‌توانم به گلستان بروم.

هوش مصنوعی: من در دشت چمن مانند یک مور کوچک و ضعیف هستم که در حال آزمایش و سختی است. در این مسیر صد سال راه پیش رو دارم تا به مقام سلیمان برسم.

هوش مصنوعی: در دل من از غم انبوهی، به هزار قطعه تبدیل شدم. من بنده‌ای هستم بی‌جان و بدون بدن، تا اینکه به تو، ای جان، برسم.

هوش مصنوعی: من با این اشک‌هایی که نثار تو می‌کنم، جایز نیست که کنار تو بمانم. تا زمانی که خودت نخواهی مرا بخوانی، به عنوان مهمان ناخوانده چه طور می‌توانم بیایم؟

هوش مصنوعی: تو باعث شدی که یاد دردهای قدیمی در من زنده شود، حالا خودت زبان به درمان آن بگشای، زیرا من هرگز به درمان این دردها نخواهم رسید.

هوش مصنوعی: هر کجا که دوست و عشق من بروند، من در سرزمینی بی‌خود و گم شده‌ام و نمی‌دانم چگونه به آنها ملحق شوم.

هوش مصنوعی: هر شب خسرو (شخصیتی بزرگ و با ارزش) تا صبح ستاره‌ها را یکی یکی می‌شمارد، اما نمی‌دانم چه مدت طول می‌کشد تا من به محبوبم برسم.