هوش مصنوعی: هر لحظه نتوانم آن چهره زیبا را ببینم. جایی که روزی آن را دیده‌ام، می‌خواهم به آنجا برگردم و دوباره آن را تماشا کنم.

هوش مصنوعی: گاهی اشک در چشمانم می‌ریزد و گاه دیگر از خود بی‌خود می‌شوم. اما وقتی آن چهره زیبا را می‌بینم، هیچ‌چیز ممکن نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هرچند که از یاد چهره‌ات بیرون می‌روم و به گل‌های صحرا نگاه می‌کنم، اما آتش عشق هنوز در دل من شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: ای باغبان، خواهش می‌کنم کمی لطف کن و مرا به باغ ببریم. حتی اگر درخت نخل میوه‌ای ندهد، حداقل اجازه بده از تماشای آنجا لذت ببرم.

هوش مصنوعی: وقتی که دل از زندگی پر شده است، تو نیز دل خالی‌ام را به بیرون دادی. حالا به من بگو که چرا باید به دوست‌ات نگاه کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم تو را ببینم، اما حاضر نیستم که به خاطر تو به رکوع بیفتم. فقط یک بار می‌خواهم نگاهی به پشت پاهایت بیندازم.

هوش مصنوعی: تو خود برای آزمایش، بازیگوشی می‌کنی، اما آن‌سوی قضیه را نبین؛ ببین من که بی‌خبرم، چه احساسی دارم و دل را چگونه می‌نگرم.

هوش مصنوعی: وقتی تو را می‌بینم، جانم از دیدن تو می‌رود. در درون خودم گیج و حیران می‌شوم. حتی حاضر هستم جانم را فدای دیدنت کنم تا فقط یک بار نگاهت را ببینم.

هوش مصنوعی: خونابه‌ای از عشق خسرو در دل غمگین تو جاری است و آن بختی که تو را به دل چرخاند، مرا به تنهایی به تماشا گذاشته است.