هوش مصنوعی: من بسیار می‌خواهم به او نگاه کنم تا بتوانم تمام توجه‌ام را به او معطوف کنم. چشمانم فقط می‌خواستند به او خیره شوند، اما نمی‌دانم چرا باید به جای دیگری نگاه کنم.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌دانم که وفا با خوی نازک تو دور است، این چشم خونین را در چشم آن بدخواه می‌کنم.

هوش مصنوعی: در اطراف آرزو، کارهایی با چهره‌ات دارم. یک لحظه به من نگاه کن تا بتوانم کارهایم را تمام کنم.

هوش مصنوعی: من از غم او به خودم آسیب می‌رسانم، اگرچه من خودم در حقیقت چیزی نیستم. حتی اگر مانند شیر قوی باشم، باز هم غم مرا می‌شکند.

هوش مصنوعی: من دچار بیماری‌ای هستم که ناشی از جاذبه چشم‌های توست. درد من هر روز بیشتر می‌شود، هرچند که سعی می‌کنم درمانش کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که اجازه نمی‌دهی بویی از زلف‌هایت بگیرم، من هرجایی که زلفت رد شود، بوی خاک زمین را حس می‌کنم و به جای آن از همین بوَی خاک لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: خسرو تمام وجودش را به خاطر آرزوی دیدن چهره تو به مو تبدیل کرده است. اگر یک رشته موی تو کم شود، من آن را به جای تو خواهم برداشت.