هوش مصنوعی: ای خدا، چه بر من می‌گذرد وقتی که گاهی عشق را در آغوش می‌گیرم، و آن لحظه‌ای که آن شراب قرمز را می‌نوشم، چه حال خوشی دارم.

هوش مصنوعی: من در مسیر زندگی به حالت انتظار مانده‌ام و چشم به راه سرنوشتم هستم. بازوهایم را گشوده‌ام و همچنان منتظر هستم تا فرصتی پیش بیاید که به آغوش هدفی برسم.

هوش مصنوعی: دلم می‌خواهد شبی را تجربه کنم که بوی او مرا مست کند. گاهی در کنار او باشم، گاهی صورتش را تماشا کنم و گاهی هم در آغوشش بیفتم.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات که ناتوانی و درماندگی من را به درگاه پادشاه می‌کشاند، به قدری تحت تاثیر قرار می‌گیرم که از این در، مانند یک جادوگر، با اشک و ناله وارد می‌شوم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم بر چهره‌ی زیبایت بوسه‌ای بزنم و در کنار تو، چون سیمای دلربایت، دایره‌هایی زیبا و دلنشین بر گوش‌هایت بگذارم.

هوش مصنوعی: ای دل، از یاد او مرا غافل نکن، در چشم من ناگهان به خاطر او نگریسته نشو، مبادا که ناگهان از دو سو اشک‌هایم به جوش آید.

هوش مصنوعی: دل بیچاره‌ام به سمت او می‌رود، در حالی که گم شده‌ام بر اثر بوی او. با حالتی شفاف به کوی او می‌روم، اما به صورت مجنون و بی‌هوش به او نزدیک می‌شوم.

هوش مصنوعی: ای کسی که با صد زرق و برق آمده‌ای، همه‌ی هوش و حواسم را از من گرفته‌ای. در این حالت بی‌هشی از کنارم نرو و بمان تا دوباره به خودم بیایم.

هوش مصنوعی: بسیار از ناراحتی تو تا صبح در خواب و بیداری غلتیدم و می‌گویم که بی‌خبر از اشک‌هایم، همانند مروایدی که در حال غلتیدن است به گوشم رسید.

هوش مصنوعی: می‌خواهم مثل سوزاندن کشت و زرع خود، در دل خود رازی پنهان نگه دارم و از غصه‌ای که به خاطر محبوبم دارم، به آتش درونم اشاره‌ای نکنم. چگونه می‌توانم این آتش را خاموش کنم که بر دل من می‌سوزد؟